Lavin Bilge
@lavinbilge
6 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Hayattan çok az şey istedim ama o, o kadarını bile esirgedi benden. Azıcık güneş,
kırlar, bir lokma ekmek bir lokma huzur, canımı fazla yakmayacak bir yaşama bilincim olsun
ve bir de ne kimseye muhtaç olayım ne el âlem bana muhtaç olsun. Bu kadarı bile esirgendi
benden, hani yüreğimizin katılığından değil de, paltomuzun düğmelerini açmaya
üşendiğimiz için dilenciyi başımızdan savarız ya, işte o şekilde.
Huzurlu odamda, kederler içinde yazıyorum, şimdiye kadar olduğum, bundan sonra da
olacağım gibi yapayalnızım. Merak ediyorum, acaba görünüşte pek bir değeri olmayan
sesim, binlerce sesin özünü, binlerce hayatın kendini anlatmaya olan susuzluğunu, gündelik
yazgısı içinde faydasız hayallerin, iz bırakmayan umutların tutsağı olmuş benimki gibi
binlerce ruhun sabrını temsil ediyor olabilir mi?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayatı bir han olarak tahayyül ediyorum, çöküş arabası gelene kadar orada kalacakmışım.
Araba beni nereye götürecek, bilmiyorum, çünkü hiçbir şey bilmiyorum. Dört duvar
arasında beklemek zorunda olduğuma göre, hanı bir hapishane olarak da kabul edebilirim,
çeşit çeşit insanla karşılaştığım için, dostlukların yeşerdiği bir yer olarak da. Huysuz ya da
görgüsüz biri sayılmam. Odasına kapanıp, kendini yatağa atıp gözünü bile kırpmadan
bekleyip duranları kendi hallerine bırakıyorum; kulağıma hoş seslerin ve müziklerin
çalındığı salonlarda gevezelik edenlere de ilişmiyorum. Kapının önüne oturup gözlerimi ve
kulaklarımı manzaranın renkleriyle ve müziğiyle sarhoş ediyor, arabayı beklerken alçak
sesle, yalnızca kendim için bestelediğim anlaşılmaz şarkıları söylüyorum.
Tutsaklığımın sessiz pencerelerinden gördüğüm bahçede bütün salıncaklar dalların
üzerinden aşırtılmış, şimdi öylece sarkıyor; en tepeye dolanmışlar; yani, firar ettiğimi
düşleyecek olsam, zamanı aşmak için güvenebileceğim salıncaklarım bile yok.
Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim. Karşımda yalnızca, bir
sıkıntı duvarıyla kuşatılmış, taş kesilmiş bir şimdi var. Irmağın karşı kıyısı, karşıda
bulunduğuna göre, asla bu taraftaki kıyı değil; çektiğim acıların tek nedeni de bu. Nice
limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ıstırap vermez olduğu limana
varmayacak, her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok. Üstünden çok zaman geçti
bunların, ama benim hüznüm hepsinden eski.
Ruhum bu haldeyken, hayatın hırpaladığı dertli bir çocuk olduğumu bedenimin tüm bilinciyle hissediyorum.
Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan?
Hayatımı toprağa veriyorum.