İyi giden bir kitabın sonda bozması kadar kötü bir şey yok yaaa. Kitap gerçekden bana çok şey katdı ki zaten bir çok alıntı paylaşdım. Ancak sonlara doğru başından beri " Tenbellik etmeyin" diyen kitab şöyle şeyler söylemeye başladı:
"Bu durumda kılıç kalkanı bir kenara bırakıp umutsuz bir şekilde savaş alanından kaçmak, kaybettiğimizi kabullenip,
korkakça kaderimize boyun eğip, tembelliğe sığınıp en azından orada teselli bulmamız lazım." (Syf 173) . Yani genel olarak duygularımız tarafından yönetildiyimiz, bu konuda yapacak bir şeyimiz olmadığı gibi şeyler söylemeye başladı. Şimdi soruyorum eğer duygularımız bizi yönetiyosa başından beri bahs etdiyimiz "irade" ne ki? Ayrıca eğer duygularımıza etki edemiyoruz nasıl oluyor da insanlar aynı duyguya farklı tepki veriyor? (Mesela bazıları kızdığında bağırmaya başlar bazıları sessizleşir) O duyguları yaratanlarda biz deyilmiyiz? Eğer duygularımızı deyişdiremiyceksek nasıl daha iyi ve ya zeki birisi olucaz? ( Ki kitabın başlarında " İnsan nasıl varolmuşsa öyle ölür, İnsan deyişmez" tarzı bir düşüncenin ne kadar yanlış olduğundan bahs edilmişdi) Gerçekden bu konuda çok kızgınım