Sibel
@lebis45
93 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Dünden beri aklım başımdan gitmiş durumdaydı. Oğlumun iyi olduğundan emin olana kadar kendime gelememiştim. Sırf kafam dağılsın, o görüntüden uzaklaşayım diye biraz kitap okumaya çaba göstereceğim. Çocuklarımız ya da çocuğumuz henüz yanımızdalarken sıkı sıkı sarılalım onlara, tüm sevgimizle sarılalım. Hayat, beni ya da bizleri çocuklarımızla sınıyorken, tüm sevgimizi verelim onlara. (Arabanın yavaş gelmesiyle çocuğum irili, ufaklı sıyrıklarla kazayı atlattı.)
Sibel
Çok geçmiş olsun..
Reklam
Polisiye kitaplarda önceliğim kendine özgün bir kurgusu olması. Artık aynı kurgu üzerine dönen kitaplardan fena halde sıkılmaya başladım. Polisler, seri katiller, maktuller, deliller peşinde koşan dedektifler, cesetin yanına bırakılmış bazı cisimler veya cesette bulunan işaretler, polislerin özel hayatları, depresyona girmiş dedektifler, çok fazla detaylar, detaylar yine detaylar...
Karakterlerin her bir hareketi önemlidir, tamam. Tamam da, karakterlerin duyguları ve fiziksel haraketleri bu kadar da ayrıntılı yazılmaz ki. Şükür beyin özürlü değiliz. Anlıyoruz. Sol elini cama yaslaması, bir gözünün seğirmesi, başını bilmem kaç derece eğmesi, sağ ayağıyla gazı köklemesi, iç dünyasında yaşamış olduğu duygusal tepkiler vs. Bir sahneyi anlatırken bunu sayfalar dolusu anlatarak okuyucuyu bunaltmak ne derece doğru? Hiç dikkat ettiniz mi, dünyaca ünlü yazarlar fiziksel özellikleri bahsetmezken kurmuş olduğu güçlü karakteler ve güçlü kurgular sayesinde bu üne sahipler.
Ayrıca yemeğe fazla baharat atarsanız, yerken zehir gibi bir tat bırakır ağızda. Ne kadar aç kalsanızda o yemeği yemeye devam edemezsiniz, tabağı köşeye çeker sofradan kalkarsınız.
Bu kitabı okurken de bir çemberin içinde dönüp durdum ancak çemberin merkezinde çıt yok, tek bir adım ilerleyemeden bitirdim kitabı. Hem de bol baharatın olduğu bir yemek yemişim gibi, ağzımda acı bir tat bırakarak.
Sibel
Teşekkürler cevabınız için..
Polisiye kitaplarda önceliğim kendine özgün bir kurgusu olması. Artık aynı kurgu üzerine dönen kitaplardan fena halde sıkılmaya başladım. Polisler, seri katiller, maktuller, deliller peşinde koşan dedektifler, cesetin yanına bırakılmış bazı cisimler veya cesette bulunan işaretler, polislerin özel hayatları, depresyona girmiş dedektifler, çok fazla detaylar, detaylar yine detaylar...
Karakterlerin her bir hareketi önemlidir, tamam. Tamam da, karakterlerin duyguları ve fiziksel haraketleri bu kadar da ayrıntılı yazılmaz ki. Şükür beyin özürlü değiliz. Anlıyoruz. Sol elini cama yaslaması, bir gözünün seğirmesi, başını bilmem kaç derece eğmesi, sağ ayağıyla gazı köklemesi, iç dünyasında yaşamış olduğu duygusal tepkiler vs. Bir sahneyi anlatırken bunu sayfalar dolusu anlatarak okuyucuyu bunaltmak ne derece doğru? Hiç dikkat ettiniz mi, dünyaca ünlü yazarlar fiziksel özellikleri bahsetmezken kurmuş olduğu güçlü karakteler ve güçlü kurgular sayesinde bu üne sahipler.
Ayrıca yemeğe fazla baharat atarsanız, yerken zehir gibi bir tat bırakır ağızda. Ne kadar aç kalsanızda o yemeği yemeye devam edemezsiniz, tabağı köşeye çeker sofradan kalkarsınız.
Bu kitabı okurken de bir çemberin içinde dönüp durdum ancak çemberin merkezinde çıt yok, tek bir adım ilerleyemeden bitirdim kitabı. Hem de bol baharatın olduğu bir yemek yemişim gibi, ağzımda acı bir tat bırakarak.
Sibel
Bu kitabı merak ediyordum.. Ve takas yoluyla bu kitabı birinden aldım.. Şunu sormak istiyorum:: ilk olarak yazarın öldürme dersleri kitabını mı okumalıyım? Yoksa birbirinden bağımsız mı? Bilginiz var mı acaba?