BAYILDIM başlarda ilk kitabı daha çok seviceğimi düşünüyordum ama sonlara doğru bu kitabın daha çok sardığını farkettim çünkü bana daha heyecanlı geldi ben karakter olarak scarlete daha çok benziyorum ama hep tella gibi olmak istedim sanırım bu yüzden daha fazla seviyor olabilirim.!!!!!!!!SPOİ!!!!!!!!ULAN LEGEND BAŞLARIM SENİN OYUNLARINA YA BU KIZ İLK DEFA BİRİNİ SEVDİ NİYE BIRAKIP GİTTİN inşallah üçüncü kitapta kavuşursunuz çünkü sizi daha çok sevdim…
Bu kitap biraz denk geldiği zamandan ötürü elimde süründü. Bence gerçekten güzeldi ancak bende Caraval’ın bıraktığı etkiyi ne yazık ki bırakamadı. Donatella ile bağ kuramamam da sebep bence. Kitabın büyük bir kısmında Donatella tarafından manipüle ediliyormuşum gibi hissettim. Herkes bu kitaptan sonra Scarlett’ten soğumuş ama bence hepsi sadece Donatella’nın manipülasyonundan kaynaklı bu. Kitabın sonunda yaptığı şey berbat da olsa geri kalan kısımlarda herhangi bir ablanın yapacağı şeyleri yapmıştı. Legend sahnelerini çok beğendim. Legend ve Donatellayı ne kadar beğendiysem Scarlett ve Juliandan da bir o kadar soğudum ne yazık ki. Gayet safe olan bir ilişkiyi bence lüzumsuz yere bu kadar toksikleştirmişler.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
John Steinbeck abimiz The Legend,Grande,Your Majesty yine yanıltmadı.
Yine döktürmüş.
Kitap daha ilk sayfalarıyla benim ilgimi çekti.Cümleleri bu kadar akıp giden,yormayan az yazar vardır herhalde.Öyle sanıyorum ki o da yazarken kendini çok sıkmıyor.Cümlelerim güzel olsun diye ıkınmıyor.Alıyor eline kalemi gerisi kendiliğinden geliyor.Kalemle mi yazıyor tabi orasını bilemiyorum,belki de daktilo falan kullanıyordur.Öyleyse bile klavye de akıp gidiyor belliki.Ama çeviriyi çok başarılı bulamadım,özellikle sonlara doğru diyaloglar belirsiz şeylerden bahsetmeye başladı.Bunun çeviriden kaynaklandığını düşünüyorum.Kitabın yine sonlarına doğru typolar arttı, iletişim gibi bir yayınevinden daha dikkatli olmasını beklerdim.
Gelelim kitabın konusuna.
Başkarakter Ethan Allen Hawley vaktiyle hali vakti yerinde olan bir aileden gelmektedir.Ailesi New Baytown kasabasının önemli eşraflarındanmış yani.Sonra değişen dünyaya ayak uyduramayan Hawleyler bir çöküş yaşıyor.Tabi ketenpereye de gelmiş olabilirler, bilemiyorum yani,okuyun karar verin.İşte Ethan Allen Hawley eskinin zengini yeninin az bir şey düşkünü olarak bir dükkanda tezgahtarlık yapmaktadır.Eşi ve çocukları bu duruma biraz içerlemektedirler.Ne zaman zengin olacaksın diye bu garibanı sıkıştırıp duruyorlar.Neymiş herkes helal veya haram demeden bir şekilde zengin oluyormuş da Ethan niye olamıyormuş.
Bakalım Ethan bu baskılara rağmen ahlaklı kalmaya devam edebilecek mi?
Zengin olmak için her şeyi yapmak mübah mı?
Para gelsin de nereden ve nasıl gelirse gelsin mi?
Ethan ahlaklı bir adam mı yoksa dürüstlük onun asıl sahtekarlığı mı?
İnsanı uzun uzun düşündüren etkileyici bir kitaptı.Okumanizi kesinlikle tavsiye ederim.
Bugün biraz sihirli bir dünyaya adım atıyoruz.
Yazardan okuduğum ilk seri, ilk kitap Caraval oldu. Sanırım yazarın başka bir serisi daha çok beğeniliyor ve bu seri o seriden önce okunmalıymış. Ben bunu tabii kitabın ortasındayken öğrendim
Konusundan bahsetmem gerekirse Donatella ve Scarlet isimli iki kız kardeş Caraval isimli sihir dünyasında bir maceraya atılıyorlar. Caraval dediğimiz şey aslında hiçbir şeyin gerçek olmadığı (!) , kurmacaya dayanan bir oyun desem yanlış olmaz. Caravalın her seferinde bir hedef oluyor ve bu hedefe ulaşan yarışmacının Legend'tan bir dilek hakkı oluyor.
Bu seferki Caravalın hedefi ise Donatellayı bulmak, Scarlet de yarışmacılardan biri :D
Yani aslında konu olarak çok ilgi çekiciydi. Ben daha güzel işlenebileceğini düşünüyorum. Julian ve Scarlet çiftine her ne kadar bayılsam da bence aşk bi tık ön planda kalmıştı gibi hissettim. Kitap bir de hiç akmadı son 100-150 sayfa dışında. Sonda da ters köşe olmadım maalesef :( Bu sebeplerden dolayı puan kırdım. Umuyorum ki 2. ve 3. kitapları daha çok sevebilirim.
Kitaba başlarken genel olarak çok yüksek bir beklentim yoktu. Okuma sebebim de 
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan
"Son şeyler ülkesinde" distopik bir roman.
Tüm üretimin durduğu, dış dünyayla bağlantının kesilmiş olduğu, yönetimin her bir kaç ayda düşürülüp değiştirildiği, yani tüm işlerin ters gittiği bir ülkedeyiz. İstikrarlı bir yönetim kurulamadığı gibi, dış tehdit de sözkonusu olsa da, asıl sorun böyle bir dünyada hayatta kalmak. Elektrik yok, su yok, binaların çoğu enkaz, açlıktan sokaklarda hayvan bırakmamış insanlar, sokakta ölen insanların elbiselerine konmak için anında soyulup çırılçıplak bırakılması, böyle bir dünyada yaşamaktansa ölmeyi tercih eden ama ölme yolları farklı olan tarikatvari oluşumlar bir yanda, hayatta kalmak için toplayıcılığı seçen, veya çetelere dahil olup kaba kuvvetle insanlara çöken insanlar diger yanda. Ve böyle bir ortamda kardeşini arayıp bulmaya koyulan bir kadın.
Hikaye kadının ağzından eski bir dosta yazılmış uzun bir mektup şeklinde çıkıyor karşımıza. Okunuşu gayet akıcı, hikaye sürükleyici. Bildiğimiz ve alışık olduğumuz hayatın ne kadar kırılgan olduğunun altını çizen, inandırıcı ve okurken dehşete düşüren bir kitap oldu benim için.
Oldum olası severim postapokaliptik dünyaları. Bu dünyaya olan ilgimi ve sevgimi, beni oynarken hep içine çekmiş, hem hayret ve hayranlığa, hem dehşet ve korkuya sebep olmuş olan Fallout oyun serisine (dizisi de başladı) borçluyum şüphesiz. Ama seneler önce Fallout'la başlayan postapokaliptik dünya senaryoları Metro gibi kitap/oyunlar veya Last of Us, Days Gone gibi salt oyunlar ile yaygınlaşmış olsa da, asıl büyük nüfusa "I am Legend"veya "Book of Eli" gibi sinema filmleriyle ulaştı. Almanya gibi ayağı yere sağlam basan, ekonomik ve siyasi istikrarlı ülkelerde bile Black down korkuları gün geçtikçe artmakta. Bilhassa yeni dünya düzeni isteyen ve bu dünya düzeninin mesela sadece Ortadoğu'ya değil, tüm
