Duman boz kağız rulon kimi yavaş-yavaş aşağıdan-yuxarı yığılmağa başlayarkən səhər dumanının arxasında gizlənən, çox sevdiyi və aydın cizgiləri ilə ruhunu işıqlandıran mənzərə üçün burnunu ucu göynədi. Çox vaxt ürəyi sıxılanda pəncərəyə yaxınlaşar, bu sakit mənzərəyə tamaşa edib ruhu dincələrdi..
Səhərdən axşama nəsə gözləyirdin, amma heç nə olmurdu. Bununla belə, elə hey gözləyirdin. Heç nə alınmırdı. Gözləyirdin, yenə də gözləyirdin, gözləyə-gözləyə də düşünürdün, danışırdın, beynin çatlayana qədər fikirləşirdin. Heç nə alınmırdı. Təklənirdin. Tək qalırdın. Tamam tək.
tək-tənha qalırdın, sanki, qara lallıq dəryasında dalğıctək şüşə qabaq altında yaşayırdın, özü də elə bir dalğıc ki, xarici aləmlə onu bağlayan kəndirin kəsiləcəyi və bu səssiz dərinlikdən heç vaxt çıxa bilməyəcəyi bəri başdan onun ürəyinə dammışdı.
Bizə heç nə eləmirdilər, sadəcə olaraq, mütləq heçliyin qoynuna atmışdılar, görünür, bilirdilər ki, yer üzündə heç nə həmin heçlik qədər insan qəlbini bu cür sıxa bilməz.