Seyrçiliyə dalan yalqız insanın qəlbi dumanlı, yayğın və eyni zamanda həm də başqaları arasında olduğu anlardakından daha dərin, daha ağır, daha həssas olur və hisslərində mütləq bir qüssə çaları da duyulur.
Tutqun göy qübbəsi altda açıq dənizin ağlasığımaz nəhəngliyi görünürdü. Lakin boş məkanda hisslərimiz zaman ölçüsünü itirir və biz biçimsiz bir fəzada sürünürük.
Öz-özünə deyirdi ki, qaçmaq həvəsi uzaq diyarları görmək, yenilik yaşamaq, çiyinlərindən yükü atıb, özünü unutmaq xiffətindən doğur - o əslində, öz işindən qaçır, usandırıcı gündəlik qayğılara bütün ehtirasını verməkdən canını qurtarmaq istəyirdi.