Psikiyatriye deliler değil, akıllılar gelir, dediğimde insanlar güler bana ama bu sözün altında yatan gerçeği onlara mutlaka, ayrıntılı olarak anlatırım. Derim ki, iç dünyasında bir şeylerin yolunda gitmediğini, bir yerlerde bir yanlış olduğunu fark etmek için kişinin akıllı ve duyarlı olması gerekir. Keşke herkesin farkındalığı bu kadar yüksek ve herkes bu kadar duyarlı olabilse!
Kendimi kullanılıp çöpe atılmış bir kâğıt mendil gibi hissediyorum. Bir yandan kendime kızıyorum, bir yandan da ona.
Bunca yıl taptığım adam, meğer ne kadar acımasızmış! O hep
kendini düşünmüş. Gözümün içine baka baka kandırmış beni.
Buna hiç inanmak istemedim ama hayat sonunda doğruyu gözüme soktu. Belki de beni hiç sevmedi, ömrümün en güzel yıllarını
verdiğim, kulu, kölesi olduğum adam, beni belki de hiç sevmedi.
Meğer sevilmek ne zor şeymiş!
Bu kadar tutkuyla bağlı olduğu birine öldüresiye vurabiliyor.
İşte bunu çok iyi anlıyorum. însan en kolay, en sevdiklerine kıyar.
Öfke ile aşk hep kol kola gezer. Onu gerçekten öldürebilirmiş