İnsan ilişkileri başka, ben başkayım, diye kesin bir ayrıma gidip, her şeyle çabucak ilgilenerek bir şekilde çözüme kavuşturmak mı iyi, yoksa başkalarının hoşuna gitmese de benliğini kaybetmemek, kendini saklamamak mı?
"Aşırı poz takınmaktan artık takındığım pozların yönettiği yalancı bir canavara döndüm," falan desem de aslında bu laf da bir poz olduğu için elim kolum bağlı.
Kendi karakterim diyebileceğim bir şeyi aslında gizliden gizliye sevdiğim, sevmeye devam etmek istediğim halde bunu kendi üzerimde somutlaştırmak korku verici.