Kış Masalı, William Shakespeare'in kıskançlığı, kayıp ve affetme hikayesini anlatan bir oyundur. Kral Leontes'in karısı Hermione'nin sadakatsizliğiyle oyun başlar. Oyun toplam 5 perdeden oluşuyor. İlk 3 perde trajedi ve dramdan oluşurken, diğer iki perde komedi ve umut doluydu.
*İlk başta okurken karakter fazlalığından kafam karıştı ama daha sonra odaklanabildim. Kral Leontes tam bir ahmaktı. Hiçbir kanıtı olmamasına rağmen boş bir kıskançlık krizine girerek hem karısını hem de en yakın arkadaşını ihanetle suçladı. Sonradan pişman oldu tabii orası ayrı. Shakespeare yine bildiğimiz gibi, farklı bir konu işlememiş ama sonu benim için beklenmedikti. Sözün özü insanları bir şeyle suçlamadan önce doğruluğundan emin olun ki pişmanlık duymayın ve sadece sevin, kıymet bilin. :)
Shakespeare yine bildiğimiz gibi...
Shakespeare’in "geç dönem oyunları" ya da "romanslar" olarak adlandırılan grubuna dahil olan, hem trajediyi hem de komediyi içinde barındıran oldukça katmanlı bir eser Kış Masalı... Beş perdeden oluşan eserde, ilk üç perde boyunca sert bir trajedi ve kıskançlık rüzgarı eserken, son iki perdede pastoral bir komediye ve umuda evriliyor. Kral Leontes, Shakespeare külliyatındaki en "tehlikeli" karakterlerden biri. O, kendi trajedisinin hem yazarı hem de kurbanı. Hiçbir kanıtı yokken en yakın dostunu ve eşini bir ihanet senaryosuna yerleştiriyor. Bu, insan doğasındaki o korkutucu "bir anda her şeyi yıkabilme" potansiyelinin en çarpıcı örneği.
Küçük bir hatırlatma: Eğer kitabı Hasan Âli Yücel klasiklerinden okuyacaksınız, aman diyeyim ön sözü okumayın, yoksa kitabı okumanıza gerek kalmaz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zamansız bir insanlık metni1000Kitap
Dün okuduğum Macbeth üzerine düşünürken, eseri salt (Hırs) kavramı üzerinden konumlandırmanın yetersiz olduğunu ifade etmiştim. Macbeth te karşımıza çıkan şey, yönünü kendi başına tayin edebilen üretken bir hırs değil; aksine, dış yönlendirmelerle şekillenen ve özünde bir acziyet göstergesi olan bir arzu biçimidir. Zira hırs, potansiyeli açığa çıkarabilen bir iç kuvvete sahip olmalıdır. Macbeth in eylemleri ise bu potansiyeli gerçekleştirmekten ziyade, onu tüketen bir boşluğa sürüklemişti...
Bu noktadan Kış Masalı na geçtiğimizde, Shakespeare in insan doğasına dair çok daha karanlık bir duyguya, kıskançlığa odaklandığını görürüz. Leontes in kuruntuları öylesine yıkıcıdır ki, metaforik olarak koca bir dağ bile bu zihinsel çöküş karşısında bir toz bulutuna dönüşebilir. Şahsımda yankı uyandıran temel soru şudur (Zor olan her şey bu kadar kolay mı yıkılır? )Bu bağlamda güven, kıskançlığın doğal karşıtı olarak belirir. Shakespeare, güvenin inşasının ne kadar zahmetli; yıkımının ise ne kadar ani olduğunu dramatik bir berraklıkla gösterir.
Eserin günümüze uyarlanabilirliği de tam bu noktada trajik bir boyut kazanır. Shakespeare in yaşadığı dönemi düşündüğümüzde bile insan doğası değişmemiştir: İnsan, zor kazanılanı kolay yitiren bir varlık olmaya devam eder. Bu süreklilik, Kış Masalı nı tarihsel bir anlatıdan ziyade zamansız bir insanlık metnine dönüştürür.
İkinci bölümde Shakespeare in Zaman ı bir koro aracılığıyla karakterleştirmesi, oyunun felsefi omurgasını oluşturur. Zaman burada yalnızca anlatıyı ileri taşıyan bir araç değil; açıkça bir (Şifacı) rolü üstlenir. Eserin adında (Masal)geçmesine rağmen, bu yaklaşım son derece gerçekçidir. Çünkü kıskançlık, insanın yol açtığı bir yıkım olsa da, bu yıkımı yine insanın kendisi onaramaz. Onarım, ancak zamanın sağladığı
Masalımsı
Sicilya kralı Leontes'in, karısını Bohemya kralı Polixenes'ten kıskanması üzerine gerçekleşen trajik olayların ve tesadüflerin klişe bir şekilde anlatıldığı tiyatro metni. Zaten yazarı ilginç olayların akışına kapılmak için değil, anlatışındaki şiirsel ifadenin coşkusuna eşlik etmek için okuyorsunuz. Okuduğum diğer kitaplarına oranla edebi haz olarak daha aşağıdaydı. Üzerine eğildiği temaların altını üstünkörü geçmişti. Shakespeare'nin külliyatı için okunur.
Kış Masalı
Açıkcası kitabın başlarında Leontes'e çok kinlendim ve sonu ise tam hayal ettiğim gibi olmadığını fark ettim. Sonda karşılaşılacak sahneyi beklemiştim ama beylerin anlatması biraz hayal kırıklığıydı ve Leontes'in oğluna çok üzüldüm çünkü bir hiç uğruna gitti.
William Shakespeare’in komedilerinden olan bu eser binbir gece masallarına benzer bir vaka kurgusu ve gelişimine sahip. Düşünürün özgün diyalogları ve İnsan kavramına yönelik irdelemeleri ile sahnede bizi bize anlatan bir eser.
Oyunda Leontes adlı bir kral hiçbir neden yokken karısı Hermione´yi kıskanır, karısıyla tüm ilişkisini keser ve bebek yaşındaki Perdita adlı kızının, yabani hayvanlara yem olsun diye ıssız bir yere bırakılmasını emreder. Perdita´yı bir çoban kurtarır ve büyütür. Bebek Perdita’nın yanına bırakılan çıkında onun kim olduğunun alametleri olan bir mektup ve bir miktar altın da bulunmaktadır. Her ne kadar bir çoban tarafından büyütülmüşse de soylu davranışlar sergileyen kız büyüdüğünde yine babasından kaçan Bohemya kralının oğluna gönlünü kaptırmıştır. Kral kılık değiştirerek koyun kırpma törenlerine giderek durumu görür. Çoban kızını kralın oğluna verir ancak kral bunu kendine yediremez ve planı bozar. Planı bozulan kız ve nişanlısı Sicilya krallığına(Kızın babasının kralı olduğu yer) gider. Bohemya kralı arkalarına adam takar mektuplarla, cezalandırmak için.
Durum çıkındaki mektubun olunması ve tanıkların ifadeleriyle açığa kavuşur ki kız kralın öldü sanılan kızıdır. Öldü sanılan anne de (kraliçe) ortaya çıkar, ölmemiş fakat sessizliğe bürümüştür bunca yıldır. Kral çok sevinçlidir. Kızını Bohemya kralının oğluna verir. Mutlu son.
Bir bakıma Yeşilçam filmlerinin kaynağı gibi.
Okunabilir bir eser.
Esas etkisi sahnede izleyince daha iyi farkedilir gibi geldi bana.