İbadetin ana gayesi, yalnızca Allah için yapılmasıdır. İnsan, niyetini bozan şeylerden ruhunu arındırdıkça Allah'ı daha yakından tanımaya başlar. Bunun sonucunda dünyadaki her şey onun gözünde önemsizleşir.
İnsanın dilinin Allah'ı anmakla (zikirle) meşgul olması, kalbi gaflet içinde olsa dahi, hiç zikretmemekten daha iyidir. Her ne kadar kalp henüz onunla meşgul olmasa da, insanın diliyle tekrar ettiği şeyler zamanla kalbine ulaşabilir. Zira kişinin kalbi, dilinin altında bulunur.
Rasulullah (sav), "Cennet'te bir ağaç vardır ki, kendi kusurlarıyla uğraşmaktan başkasının kusurunu düşünmeye fırsat bulamayanlara mahsustur." buyurmuştur.