Burada son hatıralarımsa diye adımlarımı yavaşlattığım, rüzgâra, yağmura ve ağaçların sesine kulak verdiğim, telâşsızca ruhumu dinlediğim, hatırlayınca tebessüm edeceğim bir ânın kameraya yansımasıdır bu…
Bilmem bazen sorarım kendime burada sonsuza kadar kalmak ister miydim? Yaşamadan bilemem, biliyorum… İnsan huzuru yakalayabildiği her yerde sonsuza kadar yaşayabilir bence. Belki bir şehirde, belki bir odada, belki bir insanın kalbinde, belki de bir insanın gülüşünde…
Bazen tam diyorum ne yapacağımı biliyorum.
Bazen de boşluğun dibinde debelenip duruyormuşum gibi hissediyorum.
Bir çıkmazda… Rabbim sonumuzu hayreylesin.