Kim seçiyor acaba dedi içinden. Hangi hayalin gerçek olacağını? O hayali kuran mı yoksa o hayali kurduran mı?
O kadar haklısın ki!
Çünkü eğer bu dünyada bir yerlerde, insanlar çocukları bombalıyorsa,bunu bilmeye gerek yoktu. O dünya zaten yanmış çocuk eti kokardı. Eğer bir yerlerde,başka çocuklar açlıktan geberip gidiyorsa, bunu da bilmeye gerek yoktu. O dünyanın zaten açlıktan nefesi kokardı.
Travmatik olan hayattı. Hepsi. Bütün hayat. Her şey. Özellikle de,travmatik gibi durmayan ne varsa. Doğmak gibi.
Manzaradan değildi cam kenarını sevmesi. Yanında bir insan az olması demekti. Öğreniyordu Derda. Ne kadar az, o kadar iyi!