“Bedenim artık benim bedenim değil" diye yazar Primo Levi, daha düne kadar neyin insandışı sayıldığını hatırlatan yalın bir ifadeyle. Sanal bedenlerin giderek çoğaldığı, görsel olarak canlı varlıkların daha derinden incelenebildiği, insanların birbirinden kan ve organ alabildiği, hayatın yeniden üretilmesi için planların yapıldığı, bedenin içine yerleştirilen yapay uzuvların alabildiğine çoğalmasıyla mekanik ile organik arasındaki sınırın belirsizleştiği, genetiğin bireyselliği çoğaltma aşamasına yaklaştığı bir zamanda insanın sınırını sorgulamak ve algılamak hiç olmadığı kadar önem taşıyor: "Bedenim hâlâ benim bedenim mi?" Bedenin tarihi henüz yeni başlıyor.
Giriş
Fransız düşüncesindeki Sartre etkisini ve varoluşçuluğu yerinden eden Yaban Düşünce, tarihe bakışımızı değiştirmemizi önererek hümanizmin sonunun geldiğini de tebliğ eder; Tanrı’dan sonra insanın da ölümü müjdelenmiştir.
Sayfa 30
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Yolculuk başladıktan sonra, yavaş yavaş ilerledikçe, yakın uzaklaşır ve uzak yakınlaşır. Hedefe varıldığında, iki ucun baştaki değerleri tersyüz olur.
Ama yolculuk zaman almıştır.”
Claude Lévi-Strauss, Uzaktan Yakından
Sayfa 7
Bir kültür ne kadar homojenleşirse, içsel ayrışma çizgileri o kadar belirginleşir; ve bir düzeyde kazanılan şey, hemen ardından başka bir düzeyde kaybedilir. Bu diyalektiğin işleyişine dair hiçbir açık delile sahip olmadığım için, söylediklerim şahsi fikrimdir.
Kültürün gerçekten kendisi olabilmesi ve bir şey üretmesi için, söz konusu kültür ve mensupları, özgünlüklerinden ve hatta bir ölçüde başkaları üzerindeki üstünlüklerinden emin olmalıdır; kültür sadece eksik iletişim koşullarında bir şeyler üretebilir.
İnsanlığa ait bütün zihin kapasitelerini aynı anda geliştiremezsiniz. Yalnızca küçük bir dilimini kullanabilirsiniz ve bu dilim her kültürde aynı değildir. Hepsi bu.