Rümeysa Yasa
@leydirum
Öğretmen
23 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
bazen sevgiyi, emeği, fedakârlığı fark etmeden yaşayabiliyoruz.
Altı Harfli Tatlı kitabını okurken hep boğazım düğümlendi. Özellikle finalde ağladım; çünkü kitabın adı, hikâyenin sonunda benim için bambaşka bir anlam kazandı.
İki karakterin yaşadığı yalnızlık, sevilmeme hissi ve hayatta kendilerini ait hissedecek bir yer bulamamaları beni çok derinden etkiledi.
Kitap bittikten sonra kendi anneme karşı bile daha farklı düşünmeye başladım. İnsan bazen sevgiyi, emeği ya da fedakârlığı fark etmeden yaşayabiliyor. Bu kitap bana bazı duyguları yeniden sorgulattı. Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar duygusal anlamda sarsmamıştı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
9 sandalye
“Bugünü Yaşama Arzusu”…
Sadece bir roman değil; ölümle, yaşamın anlamıyla ve insanın kendinden kaçışıyla yüzleşme hikâyesi.
Philip’e başta tahammül edemedim.
“Kimseye ihtiyacım yok” diyen kibri, bağımlılıkları…
Ama sayfalar ilerledikçe o sert kabuğun altındaki kırılganlığı gördüm.
Ve kitabın sonunda fark ettim: Onu yargılayan ben, onu bağışlayan da yine bendim.
Karakterlerin dönüşümü ve terapi süreci o kadar gerçek ki, bir noktadan sonra okuyucu olmaktan çıkıp o sandalyelerden birine oturuyorsun.
8 kişi vardı…
Ama aslında 9 sandalyeydi.
O +1, bizdik.
Boğazım düğümlendi.
Ve uzun süre etkisinden çıkamadım.
Gökyüzünde Nehirler Var akıcı dili, güçlü betimlemeleri ve karakterlerin başarılı şekilde birleşmesiyle dikkat çekiyor. Özellikle anneannenin sözleri oldukça dokunaklıydı.
Ancak bazı noktalar beni rahatsız etti. Osmanlı Devleti’ne yönelik olumsuz ifadeler dikkat çekiciydi. İstanbul’da deve varmış gibi anlatılması, zaten dünyada var olan yanlış algıları besleyebilecek bir detay gibi geldi. Ayrıca peşmergelerin kahramanlaştırılmış gibi (onlar seni korur, ölümle yüzleşenler vs) sunulması da bana rahatsız edici geldi.
Bu yüzden edebi yönünü beğensem de bazı tercihleri nedeniyle kitapla arama mesafe girdi.
Barbaros romanı (?)
Kitabın genel ilerleyişi ve kurgusu oldukça başarılıydı; olaylar akıcı bir şekilde ilerliyor ve özellikle tarihî unsurların anlatımı dikkat çekici bir derinlik katıyordu.
Ancak kitap, Barbaros Hayrettin Paşa romanı olarak sunulmasına rağmen, onun hikâyesi beklediğim kadar merkezde değildi. Ana karakterin geri planda kalması, anlatının odağının daha çok başka bir intikam ve aşk hikâyesine kayması benim için bir eksiklik oldu.
Ayrıca Sidi Alaca karakterinin aşk hikâyesi de sürekli yıl atlaması olduğundan bana yeterince geçmedi.
Genel olarak bakıldığında, güçlü kurgusu ve akıcı diliyle keyifle okunabilecek bir roman olsa da, karakter odağı konusunda beklentimi tam karşılamadı.
Sade ama güçlü
Bahçıvan ve Ölüm beni derinden etkileyen, insanın kalbine dokunan bir kitaptı. Okurken beni büyüten dedemi hatırladım; sevgisini açıkça göstermese de torununa bambaşka bir yerden bağlanan o tanıdık duyguyu hissettim.
“Biraz daha yaşamak isterdim, şu çocuğun beni hatırlaması için…” cümlesi ise içimi parçaladı. Çünkü bazen bir insanın en büyük arzusu, sadece birinin kalbinde iz bırakabilmektir.