Yönsüz turlayan insanlar soğuk metal uğultuları havada hoyrat bir şey uçuşuyor…Kieslowski’yi seyreden var mıdır içlerinde ? Bergman’ı?  Leyla erbil kaç kişi okumuştur,Thomas Bernhard’ı? Dünya olup bitenlerin kirli savaşların kopan fırtınaların kaç kişi farkında?
Bazen dönüp kendime bakınca, öyle umutsuz, çaresiz, acınacak durumda görüyorum ki kendimi, gözlerim yaşarıyor. Ama içimde bir güç var, ötekilerin haksız, benim haklı ve doğru olduğuma inanıyorum. Bu güç ayakta tutuyor beni.
Kasvetli bir Doğu kasabasında sürgün bir genç adam elbette ilk rastladığına aşık olacak. Benim yerimde başkası olsaydı onu da sevecekti.
…yoksulluktan, umutsuzluktan başka bölüşecek bir şeyi yok biliyorum, gene de nasıl mutlu kılıyordu varlığı beni…
“Kimler yeraltında yaşamaya iten bizleri/gök masmaviyken kardeşlerim, sapsarı benizlerimiz.”