İnsan doğası gereği konuşmak istiyor. Tuhaf ama hem konuşmak istemiyor hem de içindeki kırgınlığı döküp rahatlamak istiyor. Sanki konuşunca acısı hafifleyecek , derdi azalacaktı. Oysa birinin daha canını sıkıyor, derdi olduğu gibi kalıyor, canı gece herkesin kalbine çekildiği anda acımaya kaldığı yerden aynı şiddetle aynı kırgınlığıyla devam ediyor. Acizliğini kabullenmeyip güçlü olmaya çalışınca bir kahramana takılıyor boğazındaki düğüm:"BEN DE ÜZÜLÜYOM BAZEN, ÇOK ÜZÜLÜYOM AMA SONRA BİRAZ ZAMAN GEÇİNCE GEÇİYOR İŞTE"