Elif Şulenur AYAZ
@lfslnryz
Hayalleri olan biri.
Onu, bu kentin sokaklarına sürüklemek, yıllardır özlediğim gibi, o gerçkeleşmesi imkansız hayaldeki gibi birlikte yürümek istiyordum.
Bazan geceleri -herkesin yaşadığı söylenen- bir yalnızlığa kapılıyordum. O zaman bir deftere bir şeyler çiziyordum, evet ağladığım da oluyordu ama onu yeniden görmek, bütün bunları silmek, geriye doğru silmek demekti benim için.
Kişi yaşamını ve kendini yine kendiyle paylaşacak denli çoğul değil ama. Yaşamın karşısında, dünyanın, sınırları derece derece çizilmiş o uzayyuvarlağın genişliği karşısında ben ya da bir başkası nasıl varolabilir ki tek başına?
Bir daha onları hiç görmeyeceğim. Çünkü artık ne olursa olsun, nerede ve nasıl karşılaşırsak karşılaşalım ancak acı verebiliriz birbirimize.
...ne olur bırak beni gideyim, bir daha hiç gelmeyeceğini bile bile her küçük sesle irkilerek, başkalarının zillerine kapımı açarak seni beklemeyeyim. Çünkü bir düşte bazan, hatır gönül bilir bir eski dost gibi "Ne iyi ettin de geldin." diyorsun beni görünce. Ama söyleme, bir düşte bile söyleme bunu.