Elif Şulenur AYAZ
@lfslnryz
Hayalleri olan biri.
Fizyoterapist
İnönü Üniversitesi
Asteroid B612
Elazığ
103 okur puanı
Nisan 2015 tarihinde katıldı
Su gibi akan güncel hayatı birebir yansıtan bi kitap olduğu için kısa sürede büyük bi zevkle okudum. Çoğu yerinde yüzümde tebessüm vardı, bazı yerlerde kahkaha bile attım.
Tavsiye edilir mi? Evet. Hayatın nasıl nasıl katmanlı bi yapıya sahip olduğunu göstermek istediğiniz, siyahların ya da beyazların değil grilerin tonlarını göstermek istediğiniz kişilere tavsiye edebilirsiniz.
Tadında hafif bi absürdlük Murat Menteş'lik vardı.
Ölü diri demeden herkesin söz hakkının olması kendini ifade edişi güzel bi etki bırakmıştı. Başta kızdığız ve nefret edeceğiniz karakterlere sonradan anlayış ve hak vermeniz kalbinizdeki itidali perçimleyecek.
Eşlik eden şarkı: tabi ki Söyleme Bilmesinler. Ama tarkandan.
Sosyoloji çok bildiğim bi alan değil tanımlarına uygun yazamayabilirim, siz anlatmak istediğim kısma odaklanın.
Kitabı okurken hakkında yazılmış tezlere baktım, özellikle kırmızı pazartesi ile
Pandemi zamanında ünlenince almıştım ve popülerliğini yitirsin diye beklemiştim.
Tolga çevik bi yerde anlatıyor ya, en büyük senarist O, diye.
Yaşanmış olayları anlatan eserler benim için daha kıymetli. Birinin zihnini çözmenin ötesinde hayatın işleyişini daha iyi anlıyorsunuz.
Sevginin ne kadar önemli olduğunu, anne babanın tavrının ileride nelere sebep olabileceğini, duyguları yönetmenin ne kadar büyük bir dirayet gerektirdiği öğretti.
Hepimiz ne kadar da basitiz aslında.
Sevildiğimizi hissetmek, başımızın okşanması, takdir edilmek bizi ne kadar insan yapıyor.
Bi yandan da kendi hayatıma bakıp neler eksik neler fazla diye yoklama fırsatım oldu. Başta kendini sevmeli insan. Peki nasıl? Önce annesi ona kendini nasıl seveceğini öğretmeli. Ya öğretmediyse? Zamanı geldiğinde bunu denemeli, kendi yöntemini bulmalı.
Şükretmeli.
Bana eşlik eden şarkı: Lana Del Rey - Margaret
Kitabı okurken sona doğru bazı noktalarda çok canım sıkıldı. Şimdi bakalım.
(Spoiler içerecek.)
Öncelikle Yazarın Sitareyi anlattığı kısımlar benim için daha okunası daha cezbedici kısımlardı. Gül
Tasarımından tutun da karakterlerin isimlerine kadar her yeri ince ince işlenmiş okurken aslında çok basit bir şeyi anlatıyor gibi duran ama aslında ne kadar derin ve sonsuz bir boşlukta olduğumuzu fark ettiren kitap. Kapağın üstündeki sarmal, alt kapaktaki "kertenkele", kılıfın altındaki alıntılar, Aza'nın soyadının Holmes olması ve daha kim bilir benim dikkatimi çekmeyen nice detay...
John Green'in bu kadar başarılı olmasının nedeni bence yazdıklarının farklı olmasından çok öte. Aza'nın sarmallarını okurken ruhunuzun Aza gibi sıkıştığını hissedeceksiniz. İsterse yeterince sürükleyici yazabilecekken sarmalların olduğu satırların insanı gerçekten bir sarmala sürüklemesi John Green'in yeteneğidir.
Minik mavi gezegendeki minicik insanlar olduğumuz ve bir avuç günümüzü nasıl heba ettiğimizi gözler önüne seriyor. Öte yandan kendi içine hapsolmuş insanların karanlık delhizlerine ışık tutuyor. David ya da Daisy veya Mychal çevremizde olmayabilir. Ama Aza gibiler her yerdeler.
