Zenginin zengin diye derdi olamaz. Fakirin fakir diye. Gencin genç diye. Yaşlının yaşlı diye. Kime hak lan bu dert dediğimiz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor?
Bana da bakmış. Bak, büyümüşüm işte. Yıkamış, giydirmiş, yedirmiş. Ama “bunu da “dememişler.” “Al bu çocuğu, bunu da sev “deseler belki beni de severdi.” “bak ve sus” demişler, o da duyduğunu yapmış.