İnsanın talihi açılınca sanki eli de açılıyor. Kendi elimize geçenin bir bölümünü başkalarına vermek, aslında içimizden kabaran duygu bolluğuna dışarı akacak bir yol açmaktır.
İçine kapanık kimseler duygularını, acılarını açıkça konuşmaya, çoğu zaman " içi dışı bir " kişilerden daha çok gereksinme duyarlar. En kabuğuna çekilmiş, sert kimseler de sonunda insandır. Bu gibilerin " sessiz deniz " lerine cüretle, iyi niyetle dalıvermek çoğu zaman, onlara dünyanın en büyük iyiliğini yapmaktır.
Şiir mi batacak ? Sanat mı silinip kalkacak yeryüzünden ? Hiçbir zaman ! Basitlik mi alacak onların yerini ? Ne münasebet! Hayır. Şiir, sanat hâlâ yaşıyor, yalnız yaşamakla kalmayıp insan ruhuna egemen oluyorlar. İnsan ruhunu yüceltiyorlar. Onların mübarek etkisi her yerde yaygın olmasa hepimiz cehennem de olurduk şimdi... Kendi basitliğimizin, küçüklüğümüzün cehenneminde!
Yalnız, bence, insanlara yararı dokunan hiçbir iş onu yapanı küçük düşürmez, hatta bana göre işlenen toprak ne denli çorak, elde edilen ürün ne denli azsa işleyene düşen şeref o kadar büyüktür. Bu görev onu bir öncü mertebesine yükseltir.