“Hayat ilerleme yolunda devam ettikçe o saflık kalmıyor. O mazlum eda değişiyor. İnsan başka türlü şeyler düşünmeye başlıyor. O saf kalp, kirli, huzur kaçıran düşüncelerle bulanıyor. O saf pınar kirleniyor. Meşgaleler artıyor. Fena fena düşünceler geliyor. Ben bu değişimlerden uzak kalmadım. Ben de bulandım.”
s. 19
Ahmet Rasim’in kendi hayatından kesitlerin yer aldığı kısacık bir kitap.
Çocukluğundan başlayıp hayatının belli dönemlerini kaleme almış.
Hislerle okunduğunda daha etkili bir metin karşılıyor sizi. Oldukça akıcı ve düşündürücü bir eser.
Benzerliklerinizi bulduğunuzda içinizin burkulduğu, sarmalanma duygusuyla sarsıldığınız anlar oluyor.
Geceler benim için hep daha hisli gelir. İnsanın kendine döndüğü zamanlardır. Ahmet Rasim için de öyleymiş ve bunu çok güzel ifade etmiş.
Okul dönemleri, unutamayacağım anlar olarak yer aldı yüreğimde.
Hasreti, kırgınlıkları, hayatı; kısacık bir eser olmasına rağmen çok ince bir şekilde kaleme almış.
Herkesin alıp okuyabileceği derinlikte bir eser. Keyifli okumalar.