Buse Y.
@lifeframes
20 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap yazarın 1880 yılında gazetede yayınladığı makalelerden oluşuyor. Lafargue’ın kitapta temel olarak eleştirdiği ve ortaya koymak istediği şey, çalışma hakkı denen kavramın artık bir hak değil, düzen için bir zorunluluk olduğu ve bunun insanları sömürü düzenine alet ettiği ve bu sebeple insanların insanlıktan oldukça uzaklaştığı ve parçalı hayatlar yaşadığı gerçeği.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Fransız yazar Edouard Louis’in annesini merkeze aldığı otobiyografik bir eser. Louis, annesinin hayatını anlatırken kendi çocukluğuna da dönüyor. İşçi sınıfından gelen bir ailenin çocuğu olarak büyüyen babası; alkolik, şiddet eğilimli ve baskıcı bir figür. Annesi ise bu zorlu yaşam içinde kendince var olmaya çalışırken bir çok fedakarlık yapmak zorunda kalıyor. Ancak zamanla içindeki gücü keşfedip kendisini ezen hayattan kurtuluyor ve yeni bir başlangıç yapıyor. Kitap, bu dönüşümü anlatırken toplumsal cinsiyet rollerinin kadınlar üzerindeki baskısını ve sınıfsal eşitsizlikleri de gözler önüne seriyor. Anlatımı oldukça yalın, kısa ama etkileyici cümlelerle dolu.
İnsan ilişkilerindeki kopukluk, yanlış anlamalar ve kuşak çatışmaları çerçevesinde büyüyen hikaye, okurken kendi kurduğumuz ilişkileri düşündürten, yer yer üzen ve okurlarına yitirmeden fark etmenin önemini tekrar hatırlatan bir kitap.
“Bazen doğru bildiğimiz ya da iyi sandığımız şeylerin nasıl da farklı anlamlara, hislere bürünebildiğini gördüm. En yakınım dediğimiz, her şeyini anladığımı sandığımız kişileri aslında görememenin, kopan fırtınaların sesini duyamamanın ve en kötüsü de onlar tarafından da anlaşılamamanın açtığı yaraları derinden hissettim.”
“ne saçmalık,” dedi yavaştan.
“hangisi?”
“hiç sahip olmadığımız bir şeyin hasretini çekmek.”
Aile ilişkilerinin yarattığı travmalarından doğan varoluşsal arayışları ve vazgeçişleri en iyi özetleyen kitaplardan birisi.
Ait hissedememeyi ve en nihayetinde vazgeçişi yazarın içinde bulunduğu koca boşluğa nasıl sığdırdığını anlıyoruz.
