Esra

Onu sevdiğimi söylemeye bile utanıyordum. Ve bu başıma gelen en acı şeydi. Oysaki en güzel o sevilirdi.
Reklam
"Sizinle bir sonumuz yok, Eflah Bey." "Olduğu kadarı yeter bana, Ukde Hanım."
Kendimi kabul etmeyi, kararlarımı kendime göre alabilmeyi artık başarabiliyorum. Bu ufak dönüşüm, güçlü hissetmeme neden oluyor. Kırılganlığı gözeterek, nasırlaşmadan kuvvetlenebilmenin mümkün olabileceğini bilmezdim.
İnsan sosyal bir varlık. Yalnızlığı ne kadar sevse, en büyük hazzı kendi kendine olurken alsa da, bir yerde başkasına ihtiyaç duyuyor. Konuşmak, paylaşmak, görülüp işitilmek varlığını besleyen gereksinimler.
Kendimi düşüncelere kaptırmamak için nefes alış verişlerime odaklanmaya çabalamış, zihnimin kapısında içeri girmek için bekleyen düşüncelere elimden geldiğince geçit vermemiştim.
Reklam