Birisi bana çok zeki veya yetenekli olduğumu söylediğinde, bunu iyi niyetli bir iltifat olarak değil, tembelliğini, sabırsızlığını (kendimizi ne kadar avutsak da örneğin 12 dili akıcı bir şekilde öğrenebilmek için ne büyük bir emek ve sabır gerektiğini aslında gayet iyi biliriz) bastırmaya çalışan birinin çırpınışları olarak algılıyorum.
"Bir insan yeni şeyler öğrenmiyorsa, artık şaşırmıyorsa ve çoğu şeyi bildiğini düşünüyorsa yaşlıdır. Merak etmiyorsa, keşfetmiyorsa yaşlıdır. Geçmişte, geçmiş anılarında yaşıyorsa yaşlıdır. Sürekli eskiyi tekrar ediyorsa yaşlıdır."
Diyelim ki hiçbir zaman büyük bir yazar olamayacağım. Diyelim ki hiçbir zaman bir kitabım yayımlanmayacak. Bundan bana ne! Ben yazmayı sevdiğim için yazıyorum. Kim elimden yazma mutluluğunu alabilir?