Rüzgardan korunmak için kocaman bir meşenin arkasına saklanıp bedenimi ağaca yasladım. Başlangıçta bir destek hissi veriyor, hala insan olduğumu hatırlatan bir şeymiş gibi geliyor ama nihayetinde burada taş kesilirsem ,ağaçla bir olursam ne olur diye düşünmeye başlıyorum. Bundan yüz yıl sonra insanlar gelip geçer, bir kız babasının kolunu çekiştirir. " Ağaçtaki kızı görüyor musun?" diye sorar. Babası da kızın kafasını okşar. "Hayal gücün çok kuvvetli." Belki kız yakından bakarsa göz kırptığımı görebilir. Avucunu ağacın kabuğuna yaslarsa hala atan kalbimi hissedebilir.