h.

Gözümü hızla açıp kapatıyordum.Açıyordum. Kapatıyordum. Hiçbir şey değişmiyordu. Bir gün, tam bunları yaşarken, hayatın romanlara hiç benzemediğini anladım. Benim de hayatı romanlara benzetmeye çalıştığımı. Belki de ne istediğimi bilmiyordum.
Reklam
“…tutuşup kül olmadan kendini gülerek söndüren kadınlardandı o…”
Şehvetin şiddetiyle , öfkenin şiddetinin birbirine hiç, ama hiç benzemeyen ikiz kardeşler olduğunu anladım.
Her açılma, karşıdakini borçlandırır.
Lakin hepimizin tabiatında iyilik olduğu kadar hatırı sayılır miktar fitne ve kötülük, merhamet olduğu kadar kabarık bir zulüm damarı, akıl olduğu kadar cinnet saklı...
Reklam