h.
@lilithindadoga
dum vivimus vivamus
63 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sanat tarihi ile ilgilenenler için iyi bir kaynak kitap. Gerçeküstücülüğü farklı konu başlıkları ile bölüm bölüm ele almış. Gerek gerçeküstücülüğün neyi sanatın bir parçası haline ne şekilde getirdiği, gerek devrimle ya da cinsellik gibi konularla ilişkisi anlatılmış. Dil olarak ağır ilerlemesini tarihsel yanına yordum. Kuruluşun öncesi, kuruluş ve sonrası hem A. Breton, Dali, L. Aragon gibi akımın öncü isimlerine hem de dünyanın Paris dışındaki pek çok yerinden gerçeküstücü yazarları bir araya getirmiş, yaptıkları çalışmalardan yazarları ve dönemin önde gelenlerini alıntılamış. Bir noktada kitaba adını veren cümle yanıtlanırken okuyucuya başka sorular bırakılmış.
Kitap son olarak der ki;
Hayat, sürrealist bir başkaldırıdır ve Breton'ın da dediği gibi "Yaşamak ve yaşama son vermek hayali çözümlerdir. Varoluş başka bir yerdedir."
Reklam
Ebeveynler, öğretmenler ve çocuk gelişimi ile ilgilenen herkes için güzel bir rehber. Zaman zaman tekrarlarda bulunması kitabın akıcılığını yavaşlatsa da bu durumun öğrenme ve öğrendiklerini uygulama noktasında önem arz ediyor. Sade, açık ve anlaşılır bir anlatımı bulunmakta. Örneklerle, anlatılanlar olabildiğince somutlaştırılmış. Anlatılanların bazılarının yetişkinlerin de kendi hayatlarında kullanabilecekleri yöntemler olduğunu düşünüyorum. Özellikle akılgözü metaforu ve farkındalık çarkı okuduğum dönem içinde uyguladığım bir yönteme dönüştü. Keyifli bir okumaydı. Uygulama Rehberi olan versiyonunu da okuyacağım.
Beklentim çok yüksek değildi, sadece günlük yaşamda aklımdan rüzgar gibi geçip gerçekten biraz daha iyi hissetmemi sağlayan düşünceleri bulabilme ihtimali ve yazarın okuduğum bir önceki kitabındaki yaşama tutunma isteği beni bu kitaba yönlendirdi. Kitap kısa denemelerden, sözlerden, yer yer alıntılardan hatta yazarın sevdiği bazı listelerden (film, müzik listeleri) ve birkaç da yemek tarifinden oluşmakta.
Kişisel gelişim tadında olması kesinlikle sıkıldığım bir şeydi. Bazen de okuduğum bir şey "evet, bunu ben de yaşadım" dediğim tarzdaydı. Yazar, kendi depresyon sürecinden yola çıkarak bu notları yazmış. Depresyondayken yaşadığı umutsuzluğun aslında kendisine en büyük umudu bıraktığını düşünüyor ve her şeyin zıtlıklarla varolduğunu ifade ediyor.
Sanırım en sevdiğim kısımlar, yemek tarifleri ve listelerdi. Yemek yapmanın, özellikle yeni ya da basit ama yerken çok mutlu olacağım bir şeyi yapmanın keyfi çoğu zaman bana da çok iyi gelir. Ve tabii ki listeler. Dinlerken rahatladığım müzikler... İzlerken mutlu hissettiğim filmler... Okurken huzurlu olduğum kitaplar... Bu kadar başlıklı ve özenli listelerim olmadı ama Hyunam- Dong Kitabevi'ni, Çavdar Tarlasında Çocuklar'ı Murat Menteş'i okurken hissettiğim keyfi; Ladybird, Saksı Olmanın Faydaları, Modern Family'i izlerken hissettiğim rahatlık ve mutluluğu biliyorum. Bunlar hafızamın bir köşesinde ve bazen unutmaktan korktuğum zamanlarım da oluyor. Oysa ki hatırlamak için o anları birkaç dakika düşünmem yeterli...
Genel olarak "wow" bir kitap olmasa da günlük yaşamın telaşında boğulmamak ve kitabın da ön sayfasında yazdığı gibi suyun üstünde kalınmasını sağlayan düşünceler. Herkesin suyun üzerinde kalmasını sağlayacak düşüncelerini fark etmesi dileğiyle...
İçimde eski çağlardan kalma bir yaşama isteği… Sanki uzaktaki ölüm hiç gelmeyecek. Ben her gün uyanıp yeni bir şeye şaşırıp hayran kalacağım bu dünyada. “ Bu nedir, patron? Bu dünya nedir?” Bir kitap faresi cesareti kadar bendeki. Kendi kıyılarımdan uzaklara geçemeyeceğim. Geçen bir insana hayran kalacacağım belki, belki onları dinleyip onları izleyip yazacağım. Ama ben de yazarak yaşayacağım bu dünyayı. İçimde pişmanlık duyacak bir boşluk kalmamacasına.
Kitabın akıcılığı, olay örgüsü, iki farklı karakterin gözünden dünyayı ele alışı, iki farklı dünyayı bir kapıcı dairesinde buluşturması. Bir okur olarak keyifle takip ettim, bazen üzüldüm, bazen gülümsedim. Paloma ve Renee’nin ne zaman buluşacağını bekledim. Ve bunlar olurken de çokça düşündüm.
Bir hayat nasıl yaşanırdı? Peki bir hayat nasıl yaşanmazdı? Bir matemetik probleminin cevabı gibi değil ki bu soruların cevapları. İnsan gibi. Hepimiz için kendimize göre, kendimize özgü. Ama yine de bir yerlerde küçük benzerlikler olacaktır, olmalıdır da. İnsan dünyanın hareketini hissetmeli, bir kamelyanın güzelliğini görmeli, bir kedinin mutlu gırlamasındaki an’ı duyabilmeli, bir çocuğun tahmin edilemezliğini oturup izlenmelidir fikrimce. Yavaşlamalıdır insan. Yaklaşmalıdır dünyaya, evrene ve kendine. Yoksa yaşamak, hayatta kalmaktan öteye geçer mi? Bilinmez…
Bu dünya ölmek isteyecek kadar anlamsız, yorucu ya da zor gelebilir. Bu dünya kendini, kim olduğunu gizleyecek kadar yaralayıcı olabilir. Bu dünya yaşadıklarını anlamdırırken kafanı karıştırabilir. Yine de Paloma’nın dediği gibi “ Bu dünyada yaşama zahmetine değen bir şey varsa, onu kaçırmamalıyım, çünkü insan öldükten sonra iş işten geçer ve çünkü insanın aldandığı için ölmesi gerçekten çok aptalca olur.”
Yaşama zahmetine değen bir şey varsa kaçırmamalıyız. Dedem için dünya sırf aydınlık olduğu için bile yaşanılırdı. O, güneşin aydınlığı için yaşadı. Güneşin aydınlığı olmasa da bizi aydınlatacak başka şeyler için yaşanacak bir dünya var. O aydınlıkları bulmak, görmek, belki yakalamak… Aydınlıklar arasında kopuşlar, kayboluşlar ve belki kırılmalar… Belki de hayat bu. “Fazlasıyla umutsuzluk. Ama aynı zamanda, güzel bir iki an. Zamanın aynı olmadığı”.
Reklam