Ah!.. Sizi ilk gördüğüm o günden sonra yaşadığımı anlıyordum. Sanki senelerden beri görmediğim tanıdık bir ruhla karşılaşmıştım ve o anda yanınızdan hiç ayrılmamak istiyordum.
Ben isterdim ki... O benim ruhumun gıdası, kalbimin arkadaşı olsun. Bütün varlığımı bir sevda şiiriyle okşasın. Halbuki hayal kırıklığıyla dolu bir yokluk içinde ezildiğimi görüyordum.
Söyleyiniz Allah aşkına.. Uzun müddet mahrum edilip de sonra birdenbire esirgenmeden sunulan, umulmadık bir saadet karşısında seven, çıldıran bir kalp nasıl tahammül edebilir? Bana sakin olmayı tavsiye etmeyin. Zira varlığınız bunu sarsıyor. Artık mutsuz, umutsuz inlemek istemiyorum. Biraz olsun beni yaşatın.