Cayır cayır yanan çölden sonra irem bağı havuzlarında ferah günlerim. Seninle dopdolu. Her yerde aklımda sen varsın. Sensizlik benim en büyük hastalığım. Yakaladı mı perişan ediyor.
O zaman belki de doğru olan șuydu: Seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. Böylesi daha gerçek, daha insaniydi. Sartre'nin "Başkaları cehennemdir." sözüyle de çelişmiyordu bu çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır -ayaz- da titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür- bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bi kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.