"insan ölüyor sevgilim
kalbi kabul etmese de
bedeni öğreniyor bir gün ölümü
ey belleğin yedi kırbaçlı boşluğu
hangi arzu yatağında boğulursa boğulsun
kapanan senin can evin oluyor
"ben bir simli cümleyim hayal hanım
kirpiğinden topuğuna harf harf işlenmiş
senden uzak bir gerçeğim kalmadı
uyandım dünyanın bütün uykularını.
ölüm sensin bundan sonra sabahın sahibi..."
"dünya aklında tutmaz kimseyi sürmelim
benim, sevgilim diye diye çırpındığım
senin, huzur diye diye unuttuğun
ne varsa gövdemizde tüten
-bir karabatak sulara dalıp dalıp çıkıyor-
bir yasemin kokusu kadar sürmez hükmü
tanrının can bulduğu bu gölgelikte..."