Bir insanla aramızdaki bağlar sadece zihnimizde mevcuttur. Hafıza zayıfladıkça bu bağları gevşetir; kanmak istediğimiz ve başkalarını aşk, dostluk, kibarlık adına, herkes ne der korkusuyla veya görev duygusuyla inandırdığımız hayale rağmen, tek başımıza var oluruz.
Uyanır uyanmaz, kederim uykuya dalmadan önce bir ara kapattığım, ama akşama kadar önümde açık duracak bir kitap gibi, kaldığım yerden devam ediyordu (...)
Kendisini yenebilecek tek düşmanın unutuş olduğunu bir anda kavrayan aşkım, hapsedildiği kafesin içinde, ansızın kendisini yutmaya hazırlanan pitonu gören bir aslan gibi korkudan titredi.