ilknur Gümülü
@lknr
Kızgınlığım geçer de, kırgınlığıma çare bulamadım.
Şu anda okuduğu kitap
Johanna'yı aramayı denedim. Onu aramayı daha ne kadar sürdürecektim? O hissiz kayıt sesinin zaten çok iyi bildiğim şeyi tekrar tekrar söylemesini ne kadar dinleyecektim? Bilmiyordum. Belki de bazı şeylerin sonunda bir eylemle sonuçlanana kadar tekrar edilmesi gerekiyordu. Ya da daha fazla denemek anlamsız gelene kadar.
Bilmen gereken her şeyi bildiğini düşündüğün müddetçe mutlu olursun. Şimdi bilmediğin şeyler olduğunu öğrenince kendini kötü hissediyorsun. Ne kadarını bilmek istiyorsun, bunu bir düşün. Söz konusu karın olsa bile.
Yazmaya devam etmenin benim için yaşamaya devam etmekten bir farkı yoktu. Ancak ben okur bulmak için yazmıyordum. İnsanlar bir gün daha hayatta kalabilmek için çalışıyordu. Bu nedenle şiir onların ilgi alanından uzakta kalıyordu. Benim yazma sebebim tamamen kendimle alakalıydı. Günlerimi şekillendiren ve anlamlandıran şeydi yazmak. Kelimeler, cümleler, kısa satırlar....Bunların hepsi hayatımın giderek kaybolan düzenini sağlıyordu. Yazmak dün, bugün ve yarın arasındaki hala kopmamış olan ince bir iplikti benim için.