Konuşmam gereken o kadar çok insan oldu ki geçmişte, her biriyle konuşmak için ciğerime bir çizik atıp, iç kanamalarımla acınacak hallerde bekledim. Sadece tek bir cümle söyleyebilmek için gözlerimden kanlar akana dek uykusuz ve yorgun geceler geçirdim soğuk odamda. Abartıyor muyum? Abartmayı dilerdim, evet.
Ben konuşamam ki!
Ben konuşamam.
Artık kimseyle konuşmam gerekmiyor
Bu dünyada hiçbir düşmanım yok, çünkü en çetin kavgaları kendi içimde yaşıyorum. Kendim varken bana zarar vermesi muhtemel bir başkasına ihtiyacım yok.