“ Merhametli Cevher’ciğim! Ah niçin kendini bu hale koydun? Ben sana ne yaptım ki benim yolumda hayatını feda ettin.”
Cevher, sonsuz bir sessizliğe teslim olmaya başlamış bir sesle:
“ Çünkü seni seviyordum. Zararı yok. İlk gördüğüm zaman senin gözlerin kalbimde öldürdüğü yaralar açmıştı. Zaten yaşamazdım…”