Hüseyin Aycan
@logos201
Yücelik, hep kendisini görecek bir göz gözler, iyilik de hep kendisini tanıyacak bir us bekler, güzellik de hep kendisini sevecek birilerinin özlemini çeker. (...) Tanrı da yüceydi, iyi, güzel, ulu, mağrurdu, ancak kimsesi yoktu. Tanrı yaratıcıydı Nasıl olurdu da yaratmazdı?!
Sartre, benim burada "söz" "bilinç" arası ilişki konusunda söylediklerimi "söz" "nesne" ilişkisi açısından ele alıyor...
Kişi bir “söz"dür, Bilenin dilinden geçer.
...gazetelere bakacaktım, göz gezdirecektim... Bir şey yok. Hepsi kalıplaşmış, resmi, idari, yinelenimsel, anlamsız, kokuşmuş sözler! Kokuşmuş mu? Yok, pislik kokusu bile yok; doğrusu kokusu bile yok, hepten hiçe benziyor.
Tanrı, dünya ile doğayı kesinlikle güzün, yazın ya da kışın başlatmamıştır. Kesinlikle ilkyazın ilk günü otlar bitmeye, ırmaklar akmaya, çiçekler açmaya, filizler açılmaya başlamıştır; yani Nevruz olmuştur.