Hüseyin Aycan
@logos201
Yalanın karıştırılması, hazzı her daim artırır. İnsanların zihinlerinden boş düşünceler, dalkavukça beklentiler, olaylara ilişkin yanlış değerlendirmeler, keyfi tasavvurlar ve bu türden diğer şeyler çıkarıldığında, çoğu kişide geriye cesareti kırılmış, solgun, kasvetiyle karamsar, haliyle bitkin ve kendi kendine küsmüş dargın bir ruh kalacağından kim kuşku duyar?
Samosatalı Lucianus (MS 125-180) Philopseudes [Yalan Seven) adlı eserinde, insanların şairler gibi haz, tüccarlar gibi kar amacı gütmeden yalanı sırf yalandan ötürü sevdiğini düşünüp durmuş.
Süleyman şöyle demiş: İyi bir isim, hoş kokulu ve değerli bir merheme benzer.
Tanrı ölümsüz diriydi de
Uçsuz bucaksız yokluk çölünde "yalnız soluyordu". Onu bir göz görsün isterdi, onu bir gönül tanısın isterdi.
