insanla insanı bağlayan yegâne şey sevmekten başkası değildi; ne olursa olsun, bir insan eskimeyen, durduğu yerde kıymetlenen, olan biteni unutturan bir sevgiyle sevebilmek varabileceğin en üst mertebesiydi bu işlerin.
erken uyarısı ikinci bir ayrılık krizinden korumuştu beni. bu bina yıkılır, demişti, yerleşmeyelim içine, gel, bahçesinde azıcık oturup, dağılalım. öyle bir veda.