Şevval ayında da münafıkların reisi olan Abdullah bin Übey bin Selül öldü.
Oğlu Abdullah radıyallahu anh, babasının cismini cehennem ateşinden korumak için Hazret-i Peygamber'in gömleğini aldı ve babasını ona sarıp gömdü.
Resûl-i Ekrem dahi dua ve istigfar etmek üzere kabrine gitti, Hazret-i Ömer ise, başı ucunda durup, "Ya Resalallah, onun için dua ve istiğfar edecek misin? O filan gün şöyle dedi, filan gün böyle dedi" diyerek, bütün kötülüklerini saydı döktü. O esnada vahy-i ilahi geldi;
"Küfür üzerine ölüp gidenlerden birisi için dua ve istiğfar etme ve kabrine gitme" diye men edildi.¹
Bu Abdullah bin Übey, Islâm için bir büyük bela idi. Ölümü ile müslümanlar onun şerrinden ve fesadından kurtuldu ve onun ölümü ile bin kadar münafik hulus-i kalb ile müslüman oldu.