Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye,
Altınları, gümüşleriyle övünmeye.
Tam işleri dilediği gibi düzene girer,
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye.
Bana göre hayat, erkeklerden çok daha önemli! Ve ben bir başkasının veya hiç kimsenin karısı olduğum sürece, hükümdar şiirlerim ve kahkahalarımla divanında boy göstermemi hoş karşılıyor. Benimle evlenmeyi aklından geçirse ilk işi beni kapatmak olur.
Hayyam duraksadı, kimliğini açıklamak istemedi, sığınacak bir yer aradı, gözlerini ince bir bulutun hilalin üzerini örttüğü göğe kaldırdı. Bir an sessizlik, bir iç çekişi. Kendini bu temaşaya* kaptırıp unutmak her şeyi, yıldızların adlarını saymak teker teker, kalabalıklardan uzakta, güvende olmak!