Şehrime gel sevgilim.
Yarın çık gel.
Bırak her şeyi bir bekleyenim var de gel.
Gel ki, bu şehir adımlarınla anlamlansın.
Gel ki, bu şehir nefretim olmaktan çıksın.
Gel ki, nefes alayım.
Gel.
Bir çiçeği koparmadan koklamayı bilmiyorsunuz bayım.
Bir kadınla sevişmeden sevmeyi, dövüşmeden barışmayı.
Siz insan olmayı hiç denemediniz bayım?
Ne güneşin küfür yemediği kaldı sizden ne yağmurun.
Çamurun içinden çıktık diyorsunuz ya hani, Siz o çamuru bile kirlettiniz bayım.
Her zerremde bir yangın,
Eğittim kendimi, sıra dünyada.
Bencillik değil bu, yalancılar sizi,
Sadece açım huzura.
Bu yüzdendir ki hep yalnızım,
İnsan dedikleri, gürültüden ibaret.
Gölge etmesinler yeter ki,
Lanet olasıcalardan uzakta, bu nihayet.
