Pas kalıntıları duruyor bisikletinde. Her bir yanına dizdiğin kucak dolusu çiçekler solalı çok olmuş. Bir avuç tozdan ibaret olmuşlar şimdi. Yağmurlu bir akşamda bastığın toprakta kalmış ayak izin. Gözlerimde kalan gözlerin, hatrıma saklanan yüzün gibi. Unuttum bana seslenişini. Adımı en çok yakıştırdışım dudaklarını unuttum. Kızmıyorum kendime yahut sana. Dileniyorum tanrıdan, nefesini de unutayım. Zira acıyor, bilmezsin.
-Lucien Dwight