Vaktiyle bir "benliğim" vardı;artık sadece bir nesneyim... Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum;dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler. İçimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre, nasıl olur da insanlar arasında hâlâ bir yerim olabilir ki?
Şansı giderek azalıyordu. Bu saatten sonra olasılıklardan medet ummak, kendi kendini zehirleyen bekletisinden acı çekmek olacaktı. Artık birilerinin kapıyı açmasını beklemek yerine kapıyı, gerekirse zor kullanarak, kendisinin açma vakti gelmişti.