"Tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak.Tam böyleydi durum. İnsanların gözünde giderek yükselirken, aynı anda hayat da benden o kadar eksiliyor, ayaklarımın altından çekilip gidiyordu. "
Vaktiyle bir "benliğim" vardı;artık sadece bir nesneyim... Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum;dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler. İçimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre, nasıl olur da insanlar arasında hâlâ bir yerim olabilir ki?