Muhammet
@lupinremus
Hüseyin Rahmi Gürpınar'ı duymadım dersem taş olurum ama şu ana kadar herhangi bir kitabını okuyup okumadığımı da pek iyi hatırlamıyorum. Kendisi ile tanışmam "Cadı" vesilesiyle oldu, neden cadı derseniz birkaç ay önce kitabın beyaz perdeye uyarlandığını görüp heyecanlandım ve ilk olarak kitabı okumalıyım diye düşündüm. Günümüzde Türk sineması, Türk edebiyatından yeterince faydalan(a)mıyor bana göre. Dolayısıyla ortaya nasıl bir film çıktığını ziyadesiyle merak ettim.
Genç yaşta eşini kaybeden ve çocuğuyla "ortada kalan" genç bir kadının (Fikriye) çevresi ve bilhassa yengesi tarafından evlendirilme "başını bağlama" gayretiyle başlıyor tüm macere lakin aday olan beyefendi, evlendiği kadınların bir bir ölmesiyle ve bunda da merhum eski eşinin parmağı olmasıyla biliniyor.
Yazarın cadı veya hayalet temasıyla neyi anlatmak istediğini bilsem ve fark etsem de yer yer acaba ben fantastik bir kitap mı okuyorum dedim çünkü Agatha Christie romanlarının sonunu bile tahmin edebilen ben, cadı çıkmazından çıkamadım; cadıyı bulamadım, oyunu kuramadım. Kitabın sonuna gelince de verilen ipuçlarını yeterince iyi okuyamadığımı fark ettim fakat elbette eser fantastik bir eser, tema da cadı değil. Yazar; insanların duygularını sömüren, onların zayıf ve duygusal anlarından faydalanan üç kağıtçıları, zamanın medyumlarını, hurafelerini eleştiriyor, bunu da olay örgüsüne ustaca yediriyor. Dönemin İstanbul'unu, kötü düzeni ve ahlaki çöküşünü yermeyi de ihmal etmiyor. Felsefe eğitimi almasından mütevellit felsefi tüm görüş ve inançlarını, ölüm ve ölüm sonrası hayatı medyumla girilen diyalog içerisine sıkmadan serpiştiriyor. Yerel konuşma dilini ve şiveyi de mezarlık bekçisinin ağzından muzip bir şekilde ekliyor. Kendisini sokağı edebiyata taşımış olarak yorumlamak istesem de kitap tanıtımında
Muhammet isimli okura yanıt verildi
Muhammet
Hilâl 🖖🏻
Hüseyin Rahmi Gürpınar'ı duymadım dersem taş olurum ama şu ana kadar herhangi bir kitabını okuyup okumadığımı da pek iyi hatırlamıyorum. Kendisi ile tanışmam "Cadı" vesilesiyle oldu, neden cadı derseniz birkaç ay önce kitabın beyaz perdeye uyarlandığını görüp heyecanlandım ve ilk olarak kitabı okumalıyım diye düşündüm. Günümüzde Türk sineması, Türk edebiyatından yeterince faydalan(a)mıyor bana göre. Dolayısıyla ortaya nasıl bir film çıktığını ziyadesiyle merak ettim.
Genç yaşta eşini kaybeden ve çocuğuyla "ortada kalan" genç bir kadının (Fikriye) çevresi ve bilhassa yengesi tarafından evlendirilme "başını bağlama" gayretiyle başlıyor tüm macere lakin aday olan beyefendi, evlendiği kadınların bir bir ölmesiyle ve bunda da merhum eski eşinin parmağı olmasıyla biliniyor.
Yazarın cadı veya hayalet temasıyla neyi anlatmak istediğini bilsem ve fark etsem de yer yer acaba ben fantastik bir kitap mı okuyorum dedim çünkü Agatha Christie romanlarının sonunu bile tahmin edebilen ben, cadı çıkmazından çıkamadım; cadıyı bulamadım, oyunu kuramadım. Kitabın sonuna gelince de verilen ipuçlarını yeterince iyi okuyamadığımı fark ettim fakat elbette eser fantastik bir eser, tema da cadı değil. Yazar; insanların duygularını sömüren, onların zayıf ve duygusal anlarından faydalanan üç kağıtçıları, zamanın medyumlarını, hurafelerini eleştiriyor, bunu da olay örgüsüne ustaca yediriyor. Dönemin İstanbul'unu, kötü düzeni ve ahlaki çöküşünü yermeyi de ihmal etmiyor. Felsefe eğitimi almasından mütevellit felsefi tüm görüş ve inançlarını, ölüm ve ölüm sonrası hayatı medyumla girilen diyalog içerisine sıkmadan serpiştiriyor. Yerel konuşma dilini ve şiveyi de mezarlık bekçisinin ağzından muzip bir şekilde ekliyor. Kendisini sokağı edebiyata taşımış olarak yorumlamak istesem de kitap tanıtımında
Muhammet
👉🏻👈🏻
Yakışıklı insanlar tipsizlere göre çok daha kolayca sözlerini geçirebiliyorlar, diye düşündü Hintli. Bir tür doğal çekimleri oluyor insanların üzerinde. Diğer adamların hayranlığını ve kıskançlığını da tetikliyorlar. Sanki hilesiz cinsinden bir manipülasyon, hipnoz... İnsan onları dinliyor çünkü onların yanında kendisini ezik hissediyor.
Emre KAYA isimli okura yanıt verildi
Muhammet
Cümleler etkileyici olabilir ama bazen haddini bilmek daha etkileyicidir Emre kardeşim. Bu sebeple tanımadığın biri hakkında konuşurken, haddini ve sınırını bilmek en doğru olandır.
Aslen Koreli ama büyüdüğü, yetiştiği topraklar bakımından Avrupalı (Almanya) olan yazar Byung Chul Han, iki farklı kültür ve coğrafyayı bizzat deneyimleme şansı bulduğundan günümüz insanını ve yaşamını çok daha evrensel bir şekilde ele almış. Ona göre günümüz toplumu bir "performans" toplumu. Her şeyin en iyisi, en mükemmeli peşinde koşan, kendisi olmaktan çıkan, mutlu olduğunu sanan yorgun topluluklarız. Hataya, hastalığa, kusura ve yaralara yer yok hayatımızda, onlardan utanıyoruz çünkü. Bizi güçsüz gösterdiğine inanıyoruz. Kitap, tüm bunların anlatılıp eleştirildiği bölümlerden oluşuyor. Öğretici bir kitap olmasına rağmen her şey çok anlaşılır bir şekilde ele alınmış. Benim okumakta zorlandığım -daha doğrusu keyif almadığım- tek bölüm Felsefe ile ilgili olan "varlık" bölümüydü, yazar Felsefe alanında uzmanlaştığından bunun da hakkını vermiş diye düşünüyorum. Kendisiyle alakalı yaptığım bir araştırmada karşıma çıkan video beni çok etkiledi. Kore'de artarak devam eden intiharları, intihar sembolü olmuş köprüleri, son bir ikna çabası olarak o köprülere çaresizce çizilen ve yazılan "olumlama" mesajlarını... İşte günümüzün muasır medeniyetleri!
Ders kapsamında okuduğum kitapla ilgili düşüncelerimi rakiplerimin beni takip ettiğini bildiğimden burada sonlandırmak istiyorum. :) İlgili videoyu da buraya eklemeye çalışacağım. Sıkılmadan, bir çırpıda okuduğum bu kitabın her bir cümlesini alıntılamak isterdim elimden gelse. Her biri altı çizilesi muazzam tespitlerdi. Palyatif toplum; bize, kendimize, geliştikçe küçülen özgüllük ve benliğimize gerçekçi bir dış gözle bakmak isteyenlere tavsiye edilebilecek en güzel kitaplardan.
Muhammet isimli okura yanıt verildi
Muhammet
Rica ederim.
Aslen Koreli ama büyüdüğü, yetiştiği topraklar bakımından Avrupalı (Almanya) olan yazar Byung Chul Han, iki farklı kültür ve coğrafyayı bizzat deneyimleme şansı bulduğundan günümüz insanını ve yaşamını çok daha evrensel bir şekilde ele almış. Ona göre günümüz toplumu bir "performans" toplumu. Her şeyin en iyisi, en mükemmeli peşinde koşan, kendisi olmaktan çıkan, mutlu olduğunu sanan yorgun topluluklarız. Hataya, hastalığa, kusura ve yaralara yer yok hayatımızda, onlardan utanıyoruz çünkü. Bizi güçsüz gösterdiğine inanıyoruz. Kitap, tüm bunların anlatılıp eleştirildiği bölümlerden oluşuyor. Öğretici bir kitap olmasına rağmen her şey çok anlaşılır bir şekilde ele alınmış. Benim okumakta zorlandığım -daha doğrusu keyif almadığım- tek bölüm Felsefe ile ilgili olan "varlık" bölümüydü, yazar Felsefe alanında uzmanlaştığından bunun da hakkını vermiş diye düşünüyorum. Kendisiyle alakalı yaptığım bir araştırmada karşıma çıkan video beni çok etkiledi. Kore'de artarak devam eden intiharları, intihar sembolü olmuş köprüleri, son bir ikna çabası olarak o köprülere çaresizce çizilen ve yazılan "olumlama" mesajlarını... İşte günümüzün muasır medeniyetleri!
Ders kapsamında okuduğum kitapla ilgili düşüncelerimi rakiplerimin beni takip ettiğini bildiğimden burada sonlandırmak istiyorum. :) İlgili videoyu da buraya eklemeye çalışacağım. Sıkılmadan, bir çırpıda okuduğum bu kitabın her bir cümlesini alıntılamak isterdim elimden gelse. Her biri altı çizilesi muazzam tespitlerdi. Palyatif toplum; bize, kendimize, geliştikçe küçülen özgüllük ve benliğimize gerçekçi bir dış gözle bakmak isteyenlere tavsiye edilebilecek en güzel kitaplardan.
Muhammet
youtube.com/watch?v=9Xj9Umi...