Nasıl ki Elstir eserlerinde sık sık resmettiği o Venedik'e has güzelliği karşısında cisimleşmiş halde karısında görmekten hoşlanıyorsa, ben de bana acı çektirebilecek güzel kadınlara eğilim duymamın mazeretini bir tür estetik bencillikte buluyordum
Arzuladığmız bir insana has gibi görünen şeyin aslında ona ait olmadığını daha önce de birçok kere sezmiştim.
Hafızamızda taptaze kalan şeyin hayatta o tazeliğe bir daha asla sahip olamayacağını anladığımızda, bize içimizde son derece güzel görünen, onu tekrar görmek için kendine has, şiddetli bir arzu uyandıran şeye kendi dışımızda ulaşmak için, onu aynı yaşta bir insanda, yani bir başka kişide aramak zorunda olduğumuzu kavradığımızda, insanların başkalaşımıyla hatıranın sabitliği arasındaki zıtlık bize müthiş bir ıstırap verir.
ölümü, yaşadıklarına sevinmek için bu ölüme ihtiyacı olmayanları bile mutlu etti. Çünkü her ölüm başkaları için hayatı basitleştiren, onları minnet göstermekten, ziyaretlerde bulunma mecburiyetinden kurtaran bir olaydır.
tıpkı hesaplarını karıştıran bir dükkân sahibi gibi, hayallerimin gerçek değerini arzumun onlara yüklediği değerle karıştırmak benim için bir teselliydi