“RİMALAR” ve BÉCQUER’DE ŞİİRİN YANSIMALARIEdebiyat
Gustavo Adolfo Bécquer, 1836 yılında İspanya’nın Sevilla şehrinde, adeta sanat camiasının içine doğdu. Babası Jose Domingues Bécquer, abisi Valeriano ve amcası Joaquin Bécquer birer ressamdı.
Aslında Flaman asıllı olan aile, 16. Yüzyılın sonlarına doğru Sevilla’ya yerleşmiş ve esasında “Becker” olan soy isimlerini “Bécquer” olarak değiştirmiştir. Gustavo Adolfo Bécquer ise Sevilla’nın önde gelen ailelerinden biri olan bu ailenin sekiz erkek çocuğundan beşincisi olarak dünyaya gelmiştir. Bécquer’in eğitimi ile ilgili elimizde net bilgiler olmamasına karşın, on yaşını doldurduktan sonra dinî eğitim almak üzere Colegio de San Telmo’ya yazdırıldığı bilinmektedir.¹
Bécquer 1841’de, henüz beş yaşındayken, babasını; 1847’de ise annesini kaybeder. Yani on bir yaşında hem öksüz hem de yetim kalır. Hayatının bu noktasından sonra en yakınında hep abisi Valeriano olmuştur.
Bécquer, İspanyol edebiyatında romantizmin son temsilcisi kabul edilir. Buna karşın Bécquer, şiir hayatına klasik şiirler yazarak başlamıştır. Hatta onun için Alberto Lista’nın öğrencisi Francisco Rodriguez Zapata’nın neoklasik edebiyatından etkilendiği söylenir. “Rimalar”ında ise, Ayşe Nihal Akbulut’un da dediği gibi, bir çift yönlülük vardır: Rimalar’da bir yandan halk şiirine benzer şekilde yalın bir dil kullanımı görülürken diğer yandan da daha süslü bir anlatımın izlerinin olduğu söylenebilir.²
Bu yazıda “şiir” sözcüğünden ziyade “rima” sözcüğünü tercih edeceğimden, önce “rima” kavramını açıklamakta fayda görüyorum:
Rima, esasında İspanyol şiirinde kendine yer edinmiş bir ‘gelenek’tir. Rima geleneğinde genellikle 10, 11 veya 12 hecelik dizeler ile 5, 6, 7 veya 8 dizelik kıtalar tercih edilir. Bécquer ise en çok 11 ve 7 heceli rimalar yazmıştır.
Bécquer’in rimalarından behsederken onun, çoğunlukla