"Zannederim ki dünyada gençlerin en büyük hakkı istedikleriyle evlenmeleridir. Gözlerin seçme hakkına, zevkin seçme hürriyetine, ruhun tabii uyumuna karışmak en büyük zulüm değil midir?"
"Çoktan beri bir resminizi, yeni bir eserinizi görmedik. Niçin?"
"Ben de bilmem Bugünlerde hiç çalışamıyorum."
İclal Hanım devam ederek: "Zannederim yapmaktan ise yapılmış, canlı bir tasvire tutkunsunuz."
"Bu fani âlemde ebedi olmaya layık ne kadar an ve saniye vardır. Gökyüzünde seherin renkleri, zeminde altın renkli bir sabah, çiçeklerden bir demet, kuşların ötüşüyle alkışlanan ilk âşıkane öpücük ebedi olmaya layık değil midir?"
Celal Bey Dilber'in ellerinden tutarak "Üşüyor musun? Bu hafif rüzgâr çiçeklerin nefesidir Sana dokunmaz değil mi?"
"Hayır. Bana bu manzara, bu büyüklük dokunuyor."
Bu esnada gökyüzünün gittikçe açık mavi bir renk alması, sabahın yaklaşmasını bu iki sevgiliye ilan etmekteydi.