Annem hep derdi ki 'anne babasız bir çocuğu yetimhaneden çıkarıp, ona dünyanın en güzel bir gününü yaşatıp, sonra geri kaldığı yere yollamak; ona iyilik değil, zulümdür'. Bazen devam ettiremeyeceği şeyi en başından veren insanları tam bu sözdeki zalimlikle özdeşleştiriyorum.
Ahmet Hamdi Tapınar'ın hayal kırıklığını şöyle betimlemesi çok hoşuma gidiyor
"hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu.
muhakkak hayalimizdeki yerinden inecek, herkese benzeyecekti."
