Çamlıca Tepesi'nde bir sabah vakti,
Karşımızda İstanbul, yeni uyanmış gibi.
Gözlerinde erirken tan yerinin rengi,
Durdu kalbimizin o telaşlı ahengi.
Yüzyıllık bir çamın gölgesine sığındık,
Bir ömürlük sevgiyle diz dize uzandık.
Sisler dağılıyordu dalların arasından,
Mavi bir gökyüzü doğuyordu sevdamızdan.
Boğaz'ın serinliği vurdu yüzümüze,
Bir sessizlik çöktü o son sözümüze.
Martılar bile sustu, izledi uzaktan,
Bir sayfa daha koptu ömür adlı romandan.
Gözlerin İstanbul'du, İstanbul ise sen,
Ne kalırdı bu şehirden sen çekip gitsen?
Eski bir şarkı gibi fısıldadı rüzgar,
“Her büyük sevdanın bir son vedası var."
Yapraklar dökülürken anladık gerçeği, Solmuştu içimizde ümidin son çiçeği.
Dudaklarda titreyen o acı hüzünle,
Veda ettik bu aşka o son öpüşle.
Nasıl geçtiğini bilmediğimiz o an,
Bize dair zamanın sonu oldu o sabah.
(ADEM ZENGİN)
#şiirsokakta#istanbul#camlıca#üsküdar
#Harmonia#mavi#son