Yanlış insanların içində sıxılıb
qaldım. Yavaş-yavaş söndüyümü
hiss etdim amma heçnə etmək də
gəlmədi içimdən. Bütün enerjimi,
içimdə parlayan işığı elə qəddarlıqla
söndürdülər ki, qəddarlıqlarındakı o
kəskinliyə inanib unutdum
gerçəkdəki özümü. Səs-küy o qədər
çoxaldı ki, zaman içində tamam
karlaşdım. Sonra qaranlıq bürüdü
ətrafı, bütün dünyanı. O qədər
zülmət oldu ki, bir nöqtədən sonra
yeriməyi öyrəndim, bütün qapıları
kilidli bu balaca dünyada.
Yıxılmaqdan qorxmadım, dibdə
olanda niyə yıxılmaqdan qorxar ki,
insan? "Sevgi ülvi hissdir" dedilər,
"ona tutun, xilas olacaqsan". Əslini
bilmədən sevməyə başladım
insanları. Beş nəfəri xoşladım, üç
nəfəri çox istədim, ikilikdə sevdim
təklikdə yenə yalnız qaldım. Aşiq
olmağı sınadım. Aldatdım,
aldadılmağı gözə aldım. Özümdən
başqa birinin varlığını bütün
mənliyimdə hiss edib, fərqinə
varmaq istədim. Əksimi görəcəyim
birini tapmaq üçün ən basırıq yerləri
də gəzdim, ən tənha yerləri də.
Zirvəyə çıxdım, bataqlıqda